Zbieranie ziół i ich zastosowanie w medycynie naturalnej

Tradycja zbierania ziół i ziołolecznictwo znana jest od zarania dziejów. Dobroczynne walory pochodzące od natury docenili  nasi przodkowie. W dawnych czasach ludzie nie znali innych metod samoleczenia, więc musieli jakoś sobie radzić z nękającymi dolegliwościami i chorobami. Wiedzę medyczną o ziołach przekazywano z pokolenia na pokolenie i tak  praktyka oraz wieloletnie doświadczenia przyczyniły się do powstania ogromnej apteczki naturalnego leczenia.

Ziola i medycyna

Zioła w medycynie

Obecnie Unia Europejska kładzie ogromny nacisk i chce zakazać zbierania ziół, prawdopodobnie takie ograniczenie przyczyni się do kontroli absolutnej nad społeczeństwem i tym samym zmusi mieszkańców eurolandu do kupowania chemicznie wytwarzanych specyfików w aptekach.

Wejście w życie dekretu podetnie skrzydła wielowiekowej tradycji i zmusi nas do kupowania tego co mamy za darmo od Matki Ziemi. Jednak na szczęście ustawa jeszcze nie weszła w życie.

Zioła możemy zbierać od wczesnej wiosny do jesieni podczas wędrówek i spacerów, jedynym warunkiem jest umiejętność rozpoznawania roślin i sporządzania z nich nalewek czy wywarów. Niektóre rośliny można spożywać na surowo lub jako dodatek do potraw czy sałatek.

Stanowią bardzo zdrowy i smaczny dodatek podnoszący walory naszych posiłków. Jednak najbardziej znaną metodą używania ziół jest wytwarzanie z nich wywarów, nalewek i wszelkich napitków. Zioła znajdziemy dosłownie wszędzie. Rosną w lasach, na polanach, łąkach czy w ogrodach.

Jednak najlepsze są te rosnące na dziko. Takie rośliny nie mają w sobie żadnych sztucznych nawozów i pestycydów. Poniżej przedstawiamy najbardziej popularne zioła, które możemy z łatwością zbierać i przygotowywać.

klacza perzu
Perz właściwy (Agropyron repens)

Perz właściwy (Agropyron repens) jest zmorą ogrodników i rolników, powszechnie jest uznawany za chwast, który ciężko się zwalcza. Okazuje się, że roślina nie dla wszystkich jest przekleństwem, szczególnie ceniona jest u wielu osób jako najlepsze lekarstwo jakim mogła nas obdarzyć natura.

Perz rośnie dosłownie wszędzie na polach uprawnych, nieużytkach rolnych i ogrodach działkowych, więc ze znalezieniem tego lekarstwa nie powinno być problemu.

Ta wieloletnia odmiana trawy ma cienkie i płaskie źdźbła zakończone kłoskiem natomiast pod ziemią wytwarza silnie rozgałęzione korzenie i rozłogi o żółtawej barwie, gdy oczyścimy z ziemi i postanowimy skosztować korzonek to będzie on miał lekko słodkawy smak.

Kiedy zbierać, gdzie szukać i jak przygotować lekarstwo z perzu.

Najlepsze właściwości posiada gdy wykopiemy kłącza późną jesienią lub wczesną wiosną tuż przed rozpoczęciem wegetacji, są one wtedy mięsiste i kruche. Po otrzepaniu z ziemi płuczemy je, a następnie suszymy na słońcu lub suszarce elektrycznej, pilnując żeby temperatura nie przekraczała 40°C.

Następnie oczyszczamy czystą szczoteczką i przesiewamy ocierając prze sito, eliminując w ten sposób drobne korzonki. Żeby nasze lekarstwo w pełni nadawało się do celów leczniczych, to po wysuszeniu rozłogi tniemy drobne kawałki.

Zastosowanie kłącz perzu

Kłącza perzu stosuje się przede wszystkim jako leki moczopędne przy nieżytach nerek, obrzękach, kamicy moczowej oraz przy nadciśnieniu. Zaleca się je również przy dolegliwościach wątroby związanych z niedostatecznym wydzielaniem żółci oraz przy różnych schorzeniach związanych z nieprawidłową przemianą materii m.in. przy trądziku. Używa się ich także przy skłonności do zaparć i otyłości.

Przygotowanie wywaru

W domu, z 1 1/2 łyżki wysuszonych kłączy zalanych 2 szklankami letniej wody, doprowadzonych powoli do wrzenia, a następnie gotowanych pod przykryciem około 5 minut można sporządzić odwar. Po odstawieniu na 15 minut do naciągnięcia i odcedzeniu pije się go po 1/2–2/3 szklanki od 2 do 4 razy dziennie. Przy dolegliwościach chronicznych taką kurację przeprowadza się przez 3–4 tygodnie. Ponieważ perz nie zawiera żadnych substancji szkodliwych dla organizmu, odwar z niego można pić w ilości do 1 litra dziennie.

lubczyk
Lubczyk

Kiedy dopadnie nas ból brzucha-zamiast iść do apteki po chemicznie spreparowany specyfik, możemy użyć naturalnej rośliny. Takim cudownym lekarstwem na naszą dolegliwość może okazać się znany od wieków lubczyk ogrodowy. Roślina ma szerokie zastosowanie, doskonale zwalcza dolegliwości żołądkowe takie jak wspomniane już bóle brzucha oraz wszelkie związane z tą przypadłością powikłania.

Pomaga zwalczać wzdęcia ,delikatnie rozluźnia mięśnia jelitowe i ułatwia wypróżnianie. Lubczyk ogrodowy jest uniwersalnym ziołem, możemy go z powodzeniem używać jako przyprawa do zup ponieważ ma doskonały zapach podobny do popularnej przyprawy sprzedawanej w sklepach dodanie do rosołu kilku pokrojonych świeżych listków rewelacyjnie podkreśli smak potrawy przez co stanie się zdrowsza i smaczniejsza.

Zioło lubczyka uznawane jest też za doskonały afrodyzjak , ponoć dobrze wpływa na potencję u mężczyzn, więc spożywanie listków tej rośliny w potrawach, powinno zadowolić pary małżeńskie. Jako przyprawę możemy użyć lubczyku zarówno formie korzenia, jak i liści.

Lubczyk ogrodowy swoim wyglądem przypomina koperek z liśćmi selera, lecz najłatwiej poznamy go po zapachu. Gdy zerwiemy kilka listków z gałązkami i rozetrzemy je mocno w dłoniach poczujemy właśnie zapach znanej ciemnej przyprawy do zupy , która sprzedawana jest w brązowych buteleczkach.

Działanie lecznicze lubczyka

Właściwości lecznicze wykazuje przede wszystkim korzeń lubczyku. Posiada delikatne działanie rozluźniające mięśnie jelitowe. Zapobiega nadmiernym wzdęciom oraz bólom brzucha. Niekiedy lubczyku używa się także jako dodatku do mieszanek ziołowych o działaniu moczopędnym.

Jak stosujemy lubczyk ogrodowy?

Na dolegliwości gastryczne zaleca się wywar z 2-3 łyżeczek korzenia lubczyka na jedną szklankę wody. Wywar przygotowujemy rano wypijamy w trzech porcjach rano, po południu i wieczorem.

Głóg dwuszyjkowy – wspomaga wydolność serca. Krzew ten najchętniej rośnie w przerzedzonych lasach, choć lubi także inne, podmokłe tereny. Owoce zbieramy zazwyczaj na przełomie września i października natomiast kwiatostany zaraz po zakwitnięciu. Wtedy szybciej je ususzymy. W medycynie wykorzystywane są właśnie kwiaty i młode listki tej rośliny.

Głóg zawiera substancje wpływające na rytm serca, wspomaga jego wydolność w przypadku nadciśnienia tętniczego. Warto pić nalewki lub ekstrakty z głogu gdy nasz organizm jest zestresowany lub zmęczony. Głóg ten działa także moczopędnie i rozkurczowo.

Mniszek lekarski
Mniszek lekarski

Mniszek lekarski działa moczopędnie i pobudza trawienie. Mniszek lekarski pospolicie nazywany jest mleczem, jego żółty kwiat w końcowym stadium kwitnienia przemienia się w znany nam z dzieciństwa dmuchawiec. Zbieramy tylko jego żółte kwiaty i robimy zalewę.

Taka mikstura doskonale wpływa na pracę nerek, działa moczopędnie, ma właściwości rozkurczające jelita oraz pozytywnie wpływa na jelita podczas zaparć. Sok z różnych części mniszka zwiera wiele witamin i minerałów. Jednak mniszek u osób z nadkwaśnością może powodować dolegliwości żołądkowe. Przyjmowanie go w różnych postaciach skonsultować powinniśmy z lekarzem.

Rumianek pospolity
Rumianek pospolity

Rumianek pospolity działa doskonale na wszelkie infekcje i stany zapalne skóry. W Polsce rumianek polny najczęściej zbieramy na łąkach, w łanach zbóż i przy drogach. Roślina kwitnie od maja do sierpnia, zatem zbierać należy go najlepiej właśnie w tym czasie.

Należy pamiętać żeby zbierać rumianek pospolity musimy dobrze znać jego wygląd, aby nie pomylić go z rumianem polnym. Rumianek leczy stany zapalne, wspomaga leczenie choroby wrzodowej żołądka, pomaga podczas stanów zapalnych skóry, ma działanie uspokajające, napotne, przeciwgorączkowe.

Wartościowa jest herbatka z rumianku, która wspomaga dolegliwości ze strony układu pokarmowego. Pamiętajmy jednak, że żeby osiągnąć efekt rumianek i inne zioła pić należy przez szereg tygodni a jego stosowanie skonsultować z lekarzem lub farmaceutą.

Szalwia lekarska
Szałwia lekarska

Szałwia lekarska i łąkowa – pomaga w stanach nieżytowych gardła. Posiada witaminę B1, A i C. Szałwię, podobnie jak inne rośliny możemy suszyć. Przechowujemy ją wtedy maksymalnie do 3 lat. Wykorzystujemy ją w zaburzeniach trawiennych objawiających się zgagą. Można równie z stosować okłady w łagodnych stanach zapalnych skóry. Najlepiej jednak szałwia sprawdza się w stanach zapalnych gardła i jamy ustnej.

Babka lancetowata
Babka Lancetowata

Babka lancetowata i zwyczajna – idealny środek wykrztuśny. Liście babki lancetowatej zbiera się w okresie jej kwitnienia czyli od połowy maja do końca września. Liście suszymy je w bardzo przewiewnym i gorącym miejscu. Stosowana jest w schorzeniach układu oddechowego.

Liść babki lancetowatej stosowany jest jako środek wykrztuśny. Babka jest skuteczna w leczeniu długo utrzymujących się pęcherzy na stopach. Wpływa też na szybsze gojenie się ran.